Różnice gatunkowe...

Taaa...różnice gatunkowe...chodzi tu oczywiście o gatunek Mężczyzna i Kobieta. :D
A różnice są ogromne, nie tylko w zachowaniu (patrz przykład odwiecznej walki i deskę sedesową) ale i w sposobie postrzegania świata. Dla Mężczyzny pewne rzeczy, sytuacje wyglądają zupełnie inaczej niż dla Kobiet.
Muszę zaznaczyc, że to tylko moje obserwacje, nie jakieś badania :)
Otóż...mój osobisty Mężczyzna ciągle nie może wyjśc z podziwu nad sobą, we własnych oczach nadal jest (i pewnie będzie już na zawsze) bohaterem...a czemuż to, spytacie. A temuż, że ponad 4 lata temu wyjechał do UK. Zostawił w PL wszystko, dom, mnie, znajome kąty (pracy nie miał, więc nie wspominam o tym) i wyjechał do obcego kraju, między obcych ludzi, których naówczas nie rozumiał, bo angielski u niego był raczej biedny.
Jak narazie wygląda na to, że faktycznie wykazał się odwagą, prawda?
No to teraz Wam przedstawię cala sytuację widzianą oczami Kobiety.
Wyjechał, fakt, ale nie musiał robic absolutnie nic! Miał wszystko opłacone i załatwione. Samolot - opłacony, transport z lotniska do domu - opłacony, dom - opłacony, nawet kolega pożyczył mu pieniądze na życie. A na drugi dzień już zaczynał szkolenie i szedł do pracy. Jedyne co on miał zrobic to zjawic się na lotnisku i wsiąśc do samolotu...i niech mi ktoś wyjaśni dlaczego on jest z siebie taki dumny???????
Gdzie tu ta jego heroiczna odwaga?? Gdzie to bohaterstwo??
Bo nie umiał języka? Ok, ale pracował z polakami, a jeden z nich był jego dobrym kolegą i po angielsku świetnie wymiata...
Więc albo ja jestem dziwna i niczego nie rozumiem, albo on...
Dodam jeszcze, że ja w 7 miesięcy później zrobiłam dokładnie to samo, mając do tego 6-cio miesięczne dziecko pod opieką...a jakoś nie czuję się jak bohaterka.
Niech mi ktoś to wyjaśni ;)

karteczka dla mamy :)

Moja mama miała urodziny pod koniec sierpnia, dopiero teraz udało mi się zrobic kartkę...kompletny brak weny ;)

Chester... :D

Wczoraj była piękna pogoda więc ruszyliśmy na Chester...szkoda tylko że fotki dałam robic facetowi :/
Także nie dośc, że mam ich mało to jeszcze są nie najlepsze :[

Świat wirtualny kontra Szara Rzeczywistośc...

Myślałąm długo czy o tym pisac, ale żeby rozliczyc się z emocjami muszę je z siebie wywalic. A więc tak...
Myślałam, że jak się rozmawia z kimś ponad 2 lata, praktycznie co dzień...czasem i cały dzień, to nie ma siły, musisz poznac tą osobę. Naiwnie wierzyłam, że nie można tyle udawac...a może po prostu tyle rzeczy przemilczec...nie wiem...
Patrząc na wcześniejsze doświadczenia miałam prawo myślec że znamy się. A jednak..takie zaskoczenie...Cóż...widac nie można człowieka poznac w świecie wirtualnym, trzeba się zobaczyc, pomacac, wtedy można powiedziec z całą pewnością że się kogoś zna.
Ale żeby nie było tak pesymistycznie, bo to nie po mojemu :D to bilans jest i tak na plusie :D 3:1 więc nie jest źle :D:D:D